THAILAND 24: Charming Chiang Mai

Op de 14e vertrekken we met een trein van Lopburi naar Chiang Mai. De nachttrein zat vol, dus hebben we een dagtrein met airco geregeld. Zonde van de dag misschien, maar het is niet anders. Het is zo’n 360 km en de trein doet er 9 uur over. Best een lange zit! We zijn gewapend met snacks, drankjes, een spel kaarten en boekjes. Wij komen die 9 uur wel door.

Tijdens de reis zien we het landschap veranderen van plat naar bergachtig. En van licht naar donker. Prachtige beelden, die we dus kunnen zien omdat het licht is. Ik ben er stiekem heel blij mee. Wat geniet ik van de vergezichten. De dorpjes die opdoemen en soms het hoog water wat alleen het spoor niet lijkt te bereiken.

We kaarten nog wat, doen een tukje of 2 en kwebbelen over vanalles en nog wat.

Eenmaal aangekomen in Chiang Mai laten we ons direct met een tuctuc XL (kunnen 8 mensen in) naar ons bed and breakfast vervoeren. Even denk ik: ‘weer een grote stinkstad, was dit wel zo’n goed plan?’. Maar dan rijden we al snel het straatje in van onze bed and breakfast en zie ik ook dat de charme van dit stadje ligt in de vele zijstraatjes met leuke tentjes. In de dagen daarop ontdekken we hier nog veel meer van.

Als onze bepakking op de kamer ligt en we opgefrist zijn gaan we snel de deur uit, maar niet voordat er een ticket geboekt is voor onze volgende bestemming. Ik dacht te hebben gezien dat er geen tickets meer zouden zijn voor de 18e, dus gingen we op zoek naar een internetcafe, vonden deze niet en vroegen uiteindelijk in de B&B of we daar van de computer gebruik mochten maken. We gingen dus voor tickets voor de 18e. Ik tikte uiteindelijk in: de 19e. Niemand weet waarom, dus bleven we onverwacht en door mijn vlaag van verstandsverbijstering een dag langer in Chiang Mai. Niet de bedoeling, maar uiteindelijk het prima waard.

Dan is het nu toch echt tijd om even wat eten en een terrasje op te zoeken om mijn verjaardag in te luiden. En dat doen we 🙂 Op het terras, wat eigenlijk sluit om 00u mogen wij speciaal voor mijn verjaardag even blijven zitten en drinken nog een drankje terwijl Tjarda voor mij zingt en ik facetime met mijn liefje. Ik ben nu echt jarig! Het voelt fantastisch! En de cookingclass van volgende dag krijg ik van Tjarda voor mijn verjaardag. Wat een feest!

Dag 1: Cooking Class Heroes

De volgende dag worden we vroeg opgehaald voor de cooking class. Als we in de bus stappen zit daar al een meisje. Ze ziet er lokaal uit en zit met haar aandacht in haar telefoon verstopt. Later komen wij erachter dat zij ook een cursist is en ze uit Taiwan komt.

We gaan nog langs 2 hotels om mensen op te pikken en vervolgen onze weg richting de lokale markt. Niet om boodschappen te doen, wel om uitleg te krijgen over de ingredienten die wij straks gaan gebruiken. Het is een super nette markt. Nog niet eerder hebben wij zo’n markt hier in Thailand gezien. Maar het is een lust voor het oog en de mond. Een markt waar onze markten zelfs nog van kunnen leren. Alles ligt prachtig uitgestald. Zelfs de afgehakte varkensneuzen zijn om aan te zien door de mooie opstelling.

Al snel hebben we door dat onze guide en tegelijk chefkok, een hippe thaise meid, aardig engels kan, maar wel veel van de platte grappen heeft overgenomen. Ons gezelschap bestaat uit 2 mexicaanse meiden, een taiwanees, een stel uit Texas, 2 duitse jongens en ons. Niemand vind haar grappen echt leuk. Alleen de jongen uit Texas lacht als ze zegt ‘the wetter the better’. Tjarda en ik vinden het vooral een beetje genant en onnodig.

Nadat we Tjarda een grote lattĂ© to go hebben gevoerd om wakker te worden, vertrekken we naar de boerderij. Het is zo’n 20 minuten van Chiang Mai, diep tussen de rijstvelden. Super tof. Ze hebben 3 grote overdekte plekken waar gekokkereld kan worden met een groep. Aan de andere kant staan verschillende planten en bomen.

We nemen plaats aan de tafel waar de chefkok ons eerst uitlegt wat er precies die dag gaat gebeuren. En loopt met ons door de tuin om de verschillende ingredienten van onze soep en curry te laten zien en ervaren. Als we de pepertjes, die we willen gebruiken in de curry, hebben geplukt lopen we terug en begint het echte koken. Tom Ka Khai soep in mijn geval. Eigenlijk gewoon kokosmelk, kipfilet, gember, citroengras, paddestoelen, thaise zoete aubergine, wortel, pepertjes, thaise basilicum, vissaus en Kafir limoen blaadjes. Nog geen 5 minuten later zitten we met ons zelf gemaakte soep aan tafel. Ik moet zeggen, mijn brouwsel smaakt heerlijk!

Als de soep op is gaan we gelijk terug de keuken in voor loempia’s. Ook zo gemaakt! Het spannendste van dit gerecht is je handen niet verbranden bij de pan waar kokend vet in zit. Enthousiast beginnen we aan de loempia’s. Ineens bedenken we dat dit pas gerecht 2 van 4 is en dat we al aardig vol beginnen te raken. Dat is wel nadat we de loempia’s al op hebben. Met een klein beetje spijt kijken we naar onze lege borden.

De chefkok komt terug, met een bord waarop een zelf gefabriceerde rijsttaart met kaarsjes ligt. Het ziet er lekker uit. Lucky me, de taart is voor mijn verjaardag. Iedereen begint te zingen, ik ben als een kind zo blij! Zeker als ik de eerste hap van de rijsttaart neem. Super lekker! Knetterzoet. Met enige tegenzin laat ik de taart rondgaan. Iedereen neemt een hap. Of twee. Maar al snel is de taart bijna op. Dus hebben we nu ook nog een soort tussengang, bestaande uit rijst, gegeten. En we moeten het hoofdgerecht nog maken!

De curry maken is het leukste, we maken dit from scratch. Iets wat ik altijd als -teveel gedoe- beschouwde. Ik geniet ervan om alles van losse ingredienten in de vijzel tot mooie puree te stampen, die later tot een overheerlijke rode curry wordt omgetoverd.

Dat later is dus binnen 30 minuten. En in de tussentijd hebben we ook nog een stirfry met cashewnoten gemaakt. Als alles op tafel staat kijk ik er naar en weet ik dat ik niet meer kan eten. Maar ik ga natuurlijk wel even mijn eigen curry proeven! Mijn god, wat lekker.

En iedereen geniet zichtbaar van het eten. In de tussentijd zit Katie, de taiwanese tegen iedereen die het maar wil horen of per ongeluk haar kant op kijkt, de ene naar de andere oninteressante uiteenzetting te doen. Het zijn niet eens verhalen, grapjes of anekdotes, maar gewoon lange oninteressante woorden aan elkaar geplakt. De fluisterende stem maakt het af. Ik moet haar echt blokken uit mijn personal space om te blijven genieten van de dag. Tjarda is daar wat effectiever in, ik wou dat ik dit kon. In ieder geval geniet zij net als wij erg van de dag. Ieder op zijn eigen manier. De dag vliegt echt voorbij! Volgepropt, met kookboek en een super trots gevoel worden we weer in het busje gestopt en worden we afgezet bij de B&B. Katie probeert nog een drankje met ons te regelen voor die avond, maar we slaan vriendelijk toch dringend af. Genoeg hiervan. We ploffen op bed. Even liggen we de schranspartij te verwerken. Dan staan we toch op om van de avond te genieten. Er is een sunday walking market die erg leuk moet zijn. Al snel hebben we deze gevonden en blijkt het een markt die in heel veel straten is. Zover als je kunt zien staan er stalletjes en eettentjes. En mensen. We wandelen wat over de markt, verbazen ons over de hoeveelheid olifanten hippy broeken en eten toch nog een klein hapje van de straat. En zijn verbaasd dat het er toch nog in gaat. Als de markt is afgelopen hebben we lang niet alles gezien, maar hebben we wel alles gezien, als je begrijpt wat ik bedoel. We besluiten lekker af te pilsen in een grungy hoekje van een van de zijstraten. Allemaal garages omgebouwd tot kleine kroegjes. Je zou bijna denken dat je bent geteleporteerd naar Berlijn! Zo hip and happening is dit. En hier zie ik ook mijn eerste ladyboys. Ze zijn alleen niet zo goed gelukt. Dat valt mij dan weer op. De ene heeft een rug zo breed als Pieter van de Hoogeband. De ander wordt niet te ontkennen kaal en de laatste heeft alles behalve het loopje. Hij/zij loopt als een grote stoere kerel, maar dan op naaldhakken en met 2 grote neptieten uitpuilend uit haar jurkje en een kop vol make up. Meer kan ik er niet van maken. Ze intrigeren mij. En ik moet moeite doen om ze niet aan te blijven staren. Gelukkig komt er een heel klein mannetje (1.20 m maximaal) voorbij met dreads opgevouwen als een tulband, waardoor hij toch nog ietsje groter lijkt. In een oranje gewaad (geen monniken gewaad). We grinniken.

Dag 2: No plan but still busy

De volgende dag slapen we uit, nou ja…even na 9 uur zitten we aan het ontbijt. Maar eerlijk is eerlijk..we gingen ook vroeg slapen. We hebben vandaag een rondwandel- excursieboek-drankjesdrinken-chill dag. We boeken een kajak trip voor de volgende dag bij Chiang Mai biking & kajaking en vervolgen onze weg langs de vele winkeltjes, koffietentjes en eettentjes. Chiang Mai heeft mij nog steeds niet echt gegrepen, hoewel het een leuk stadje is.

Rond lunchtijd vinden we een vegetarisch tentje. Niet persé omdat we vegetarisch willen eten, maar wel omdat we groente willen eten. Daarbij komt dat ze heerlijke ginger thee en sappen op de kaart hebben staan. We laten ons het goed smaken. Als we eigenlijk net op het punt staan om onze weg te vervolgen begint het keihard te regenen. Zo hard dat een paraplu je niet droog zou houden. En we onze eerste waterval zien. Ok, het is van een stoep af, maar toch. Wonderlijk hoe snel hier alles onderloopt. We blijven zitten en nemen nog een drankje en spelen een kaartspelletje.

Tijd voor een massage! We lopen de stad door naar de massagesalon die we online hebben gevonden en een zeer goede beoordeling heeft. Green Bamboo heet het. Aangekomen is het er heel aangenaam, privĂ© en rustig, voor ons gevoel mijlenver van de drukke straten. We kiezen een thaise massage en krijgen een formulier waar we onze klachten, do’s, don’ts en hardheid aan kunnen geven. Ik word met de minuut nieuwsgieriger naar deze massage! Als we in een soort oude mannen pyama’s thailand stijl zijn omgekleed, komen onze masseurs binnen. Het volgende uur ben ik even van de planeet als de pinnige vingertjes (bijna natuurlijk) iedere spier in mijn lijf aanpakt. Een thaise massage is niet perse lief. Maar zeer ontspannend daarna.

We lopen gelukkig de massagesalon uit richting ons hostel. Maar dan valt mijn oog op een poolbar. Even een drankje en een potje poolen zou te gek zijn.

Ik vraag de mannen (bijna allemaal pensionada’s) hoe het werkt met opschrijven en daadwerkelijk poolen. Het is simpel, je schrijft je naam op en poolt tegen de winnaar van een van de tafels. Afhankelijk welke tafel eerder klaar is. Tjarda is zichtbaar opgelucht dat zij naar haar masssage en inmiddels 2 biertjes gewoon even kan kijken. Ik voel de adrenaline inmiddels alweer stromen. Ik begin goed, maar verlies het potje toch helaas. De man tegen wie ik speelde gunt mij de plek. Dan kom ik tegenover iemand waarbij ik weet dat ik kansloos ben. Hij man kan het nog blind en dronken. Maar het deert mij niet. Kijken hoe hij de ballen er mooi inschiet en overhoudt is ook tof om naar te kijken. Ik schud hem de hand. Na 2 potjes houden we het dan ook voor gezien.

Als we richting B&B lopen hebben we weer trek (owwwww echt?) en eten bij een non tourist eettentje. Ze hebben wifi, dat is fijn. Het wachtwoord is: killme3time. Niet de beste keuze voor een restaurant vinden wij. Toch bestellen we eten. Het is helemaal prima.

Dag 3: Kajak around Chiang Mai

Na het ontbijt worden we, iets later dan afgesproken, opgehaald voor onze kajaktocht. We krijgen reddingsvesten aan en touwtjes voor onze brillen. Zo verlies je deze tenminste niet, wordt erbij gezegd. Dan krijgen we de instructies van een mega grote amerikaan, die ook een van de tours begeleidt die dag. Terwijl hij vertelt over bomen op de rivier, kolkende wateren, de harde stroming en de skills die je nodig hebt om deze te kunnen ontwijken, krijg ik het wel een beetje benauwd. Maar we hebben een beginnerstour geboekt, dus hoe eng kan het zijn.

Na dik een uur rijden staan we met zijn allen aan de oever van de rivier. Het is zo breed als de rijn of gouwe en het stroomt flink, maar is niet angstaanjagend te noemen. Als we allemaal in een kajak zitten moeten we de theorie direct in de praktijk brengen, zodat de guides weten wat voor vlees zij in de kuip hebben. Ik, winnaarsmentaliteit en nette leerling, kajak mij helemaal suf door de stroming van links naar rechts en door de bochten richting veilige zones, eddy’s genoemd. Tjarda doet hetzelfde en ook de rest van groep gaat lekker. Op 1 vrouw na. We hadden haar tot nu toe amper gezien. Ze is duidelijk welgesteld. Zat ook voorin in de auto terwijl wij allemaal achter in de truck zaten. En nu loopt ze met haar mooie slippertjes naar haar kajak, sleept zich zichtbaar geirriteerd door de modder en laat zich in de kajak vallen. De guide moet erg veel moeite doen om deze niet gelijk te laten omkiepen. Ze vaart met haar kajak de rivier op en laat zich direct meesleuren door de stroming. Ze peddelt niet en gilt het uit. Wij, in het zweet van het harde werken, kijken het met lede ogen aan, een guide helpt haar 100 meter verder in een veilige zone. En zo begint onze tour.

Al snel blijkt een beetje peddelen en bijsturen voldoende om de kajak de rivier af te laten glijden. Erg spannend is het (voor ons) niet. Dus genieten we met het groepje van 6, een nederlands stel, 2 engelse jongens en tjarda en mij, van alles wat er om ons heen opdoemt en voorbij gaat. De rivier stroomt dwars door de bergen. Prachtig! Intussen heeft de mevrouw die in mijn optiek de verkeerde trip heeft geboekt na een uur ook door hoe je in de kajak moet blijven zitten zonder hulp van een guide. Ik noem haar vanaf dat moment een prinses. Ze is vast heel aardig, alleen wij merken hier niets van. En de guides zijn haar na een uur ook wel zat en gaan net als wij genieten van de tour terwijl ze met een schuin oog ons allemaal in de gaten houden.

Na 2,5 uur peddelen komen we bij het einde van de tour. Het is eigenlijk net een uur te kort vinden we, maar het is niet anders. Nog even de kajak de berg op sleuren en samen lunchen en dan zit de tour er alweer op. Iedereen behalve de prinses sjouwt zijn of haar kajak naar boven. Achter de prinses aan loopt een guide met 2 kajakken te sleuren. Ze draait zich niet eens om en loopt linea recta door naar de wagen waar ze droge kleding aantrekt. Wij staan intussen nog spullen te verzamelen en kletsen wat met de guides.

Aangekomen bij de lunchroom staat er een tafel voor 8 personen voor ons klaar. De prinses gaat zonder te twijfelen aan een andere tafel zitten in haar eentje en steekt een sigaret aan. We kijken elkaar aan denken er het onze van. Prima! Wij kwebbelen met zijn zessen nog wat na en eten een lekkere thaise curry met ongewoon veel groente!

De rit duurt nog wel even en we hebben allemaal moeite om wakker te blijven. Tjarda slaapt zelfs even.

Teruggekomen van het kajakken gaan we nog even chillen aan het zwembad.

Aangezien onze vakantie veelal van eetgelegenheid naar eetgelegenheid

leven is. Deels door de warmte die gewoon meer energie van je vraagt, maar ook gewoon omdat het zo lekker is! Kleden we ons om en gaan weer op weg.

Die avond eten we aan de andere kant van de rivier. De plek waar de studenten van deze stad zich ’s avonds ophouden. Het krioelt werkelijkwaar van de jonge hippe mensen. Uit ieder restaurant klinkt muziek. Het is er gezellig en de winkeltjes zijn mooier, zoals je verwacht in de 9 straatjes in Amsterdam.

We eten bij The Riverside. En laten het ons smaken. We nemen in plaats van bier een gintonic en nog 1, nemen een curry als hoofdgerecht en een toetje. Daar laat ik helaas een steekje vallen. Ik kan helemaal niet zo goed tegen melkproducten zoals ijs. En dit moest ik dan toch bekopen. Maar het mocht de pret niet drukken! We genoten van deze kant van de rivier en echt niet alleen omdat de zanger van het bandje binnen dacht dat hij meedeed aan de soundmixshow en letterlijk alle nummers zong zoals de originele zanger klinkt. Van Micheal Bolton tot Bob Marley. Het is erg vermakelijk!

We lopen redelijk op tijd terug naar de B&B, want morgen gaan we mountainbiken!

Dag 4: Mountainbiking downhill

Om 9.30 u worden we opgehaald. Een Nederlands stel zit dan al in de wagen. Zij gaan ook mountainbiken.

Eenmaal bij de shop aangekomen staat er nog een ouder amerikaans echtpaar en een fins echtpaar van rond de 40 klaar voor de trip.

Eenmaal binnen met een helm op staat Ă©Ă©n van de guides klaar om ons uit te leggen wat we moeten verwachten van onze trips. Meerdere ja, want alleen tjarda en ik hebben de beginnersroute gekozen en krijgen ook een sticker met 1 erop opgeplakt.

De guide doet net als onze guide gisteren een beetje dramatisch bij het vertellen over wat ons te wachten staat op die berg. Hij doet zelfs een beetje zuur over onze aanwezigheid. Maar goed, als we het niet zouden kunnen, dan hadden ze het niet moeten verkopen redeneren we. En het zal allemaal wel weer meevallen.

De rit de berg op duurt op zich niet lang, maar is wel heftig en mijn wagenziekte speelt keihard op. Als we boven zijn ben ik groen en geel. Dit verdwijnt snel, aangezien het boven 15 graden is, regent en ik in mijn hempje sta.

We doen been en arm beschermers om, waarvan het klitteband ver versleten is. Niet heel fijn om te weten dat ze dit niet vervangen, hoe staat het dan met de fietsen? Die van mij remt. Dat is al heel fijn. Naast een keihard zadel schakelt hij ook nog top. Met deze fiets ga ik de berg af.

Wat dit precies betekent beseffen we ons in de volgende 10 minuten. Het eerste stuk doen we met zijn allen. Keihard scheuren we het eerste stuk van de berg af. Op zich gaat dit prima, tot ik in graffel terecht kom en bijna niet meer tot stillstand kom en net niet de berg af kukel. De guide kijkt ons aan en zegt nog maar eens dat hij geen geintjes maakt en dat dit het makkelijke gedeelte was. We beginnen hem te geloven. Dit is niet te vergelijken met de kajaktour van de dag ervoor. We zijn nu toch wel wat gespannen.

We doen nog een stukje downhill maar nu iets rustiger aan. We komen aan bij een koffieplantage, waar we ons afsplitsen van de rest. De andere groep moet nog een keer hun skills laten zien terwijl wij een bakje koffie drinken. Wij krijgen een alternatieve route van onze guide, omdat de eigenlijke route teveel onder is gelopen ( te modderig). We zijn blij met zijn oplettendheid. Wel betekent dit niet dat het makkelijk is wat we nu gaan doen. Het is gewoon ietsje beter begaanbaar. Maar of het echt voor beginners is, valt te bediscussieren.

Constant remmen, super focus, vooruitkijkend en spanning in je hele lijf. Dat is downhill. Balans hebben het allerbelangrijkste. Dat vinden wij beginners nog niet zo makkelijk. Helaas ligt tjarda hierdoor een aantal keren goed op haar plaat, maar houdt het bij wat blauwe plekken gelukkig. De guide coacht haar daarna zolang het nodig is om wel weer lekker de berg af te kunnen. Ik rij intussen verder en een valpartij, hoewel het er soms dichtbij zat, blijft mij bespaard.

Hoewel ik serieus aan het verkrampen ben heb ik er veel lol in en gaat het downhill rijden met minuut beter. Daarnaast zijn de vergezichten echt magnifiek. En als klap op de vuurpijl lijkt mijn hoogtevrees als sneeuw voor de zon verdwenen. Wow! Uphill daarentegen is niet te doen met mijn inspanningsastma. Gelukkig ben ik niet de enige en loop ik met de guide rustig omhoog. Tjarda duidelijk excelleert op dit vlak en racet ons voorbij. Hijgend en puffend komen de guide en ik boven.

Zo gaat dit nog wel 2 uur door. Mooie stukken, enge stukken, wegen waar we wat harder kunnen en paden die onbegaanbaar lijken. Al onze energie zit in het fietsend naar beneden komen en de juiste lijn behouden (jaaaa…ik klink al als een echte mountainbiker). En de guide die ons op veilige afstand al fluitend met een boodschappentas aan zijn stuur volgt. Blijkbaar is het voor hem gewoon een ritje naar huis en niet zo spannend als wij dit duidelijk wel vinden. Het is zelfs best grappig om hem al fluitend de berg af te zien komen, terwijl zwetend en al trillend van de adrenaline even pauze nemen om het volgende stuk aan te kunnen.

Als we helemaal beneden komen zijn we kapot en trots en verkrampt en trots en blij en trots. We rijden nog een paar kilometer verder naar het restaurant waar we gaan eten. Ik blijf achter, ik ben klaar! Ik heb alles gegeven om de berg af te komen. En dit stuk op asfalt kan mij gestolen worden. Tjarda kent mij jnmiddels en stelt de guide gerust. ‘Ze komt eraan. Echt! Ze vind ons wel’. Ik rij in de tussentijd zo snel als kan naar ze toe. Maar liever zou ik gaan lopen. Jezus, wat heb ik pijn in mijn billen. Dat zadel is vergelijkbaar met een blok hout.

De rit van ons leven wordt beloond met een prachtig uitizcht. We zitten aan een meer in een rieten hutje die met palen boven het water staat uitkijkend op de enorme berg waar we net vanaf gekomen zijn. Het is moeilijk te geloven. We puffen even uit terwijl we iedere seconde nog eens met elkaar beleven. Man, wat was dit spannend!

We krijgen een heerlijke curry geserveerd en smullen ervan.

Eenmaal terug in Chiang Mai worden we als laatste afgezet. Ik ben weer enorm wagenziek geworden en moet dus even op bed liggen. Ik heb die pillen niet voor niets meegenomen, maar slikken ho maar! Tja..

Die avond heb ik mijn liefde voor Chiang definitief wel gevonden als we weer door de piepkleine straatjes lopen richting de massagesalon. Het is er super gezellig en ieder terras nodigt uit om te komen chillen. Wat een fijne relaxte sfeer hangt hier. En even vinden we het beiden jammer om al te gaan.

We nemen een oliemassage dit keer. Iets zachter voor de geradbraakte spieren. En het is heeeeeerlijk!

We trakteren onszelf op een heerlijke non thai stijl diner en eten een overheerlijk pizza. Waarna ons lichtje nog net niet in het bord uitgaat.

Dag 5: On the go to Ko Lanta

Vandaag pakken we een vlucht naar het zuiden met eindbestemming Ko Lanta en tussenstop in Krabi Town. We hoeven sowieso niet te haasten, want de vlucht van 1,5 u vertrekt pas om 16.30 u en we hoeven maar 45 min van te voren op het vliegveld te zijn. Alleen we gaan toch wat eerder omdat ik in Bangkok mijn visum heb aangezien voor een bonnetje en heb weggegooid. Op verschillende websites wordt wel aangegeven dat het geen probleem is om een nieuwe te regelen, maar toch maak ik mij er een klein beetje zorgen om. Je krijgt zo’n papiertje niet voor niets denk ik dan. Had ik dat maar eerder zo serieus genomen. Maar goed. Ruim 2 uur van te voren komen we op het vliegveld en lopen direct door naar de immigration balie. Ik zeg op mijn allerliefst tegen het vrouwtje achter de balie dat ik mijn visum papiertje kwijt ben. Ze vertrekt geen spier en vraagt mij om mijn paspoort. Niet er een papiertje in en geeft het paspoort terug. Zichtbaar opgelucht bedank ik haar een beetje te enthousiast misschien en ze deinst een beetje terug. Tjarda grinnikt ‘ je maakte je er druk om hè?’. Ik antwoord met ja. Eind goed al goed. Op naar onze volgende bestemming!

Comments are closed.