Één grote leugen

HOOFDSTUK 1: Tijd om te vertrekken

René loopt langs de balie van het hotel waar hij al enige tijd verblijft. “Tot vanavond dames. Wacht niet op mij, ik ben laat” hij knipoogt. De meiden achter de balie giechelen als schoolmeisjes. En dat is niet zo gek. René is niet alleen een knappe man. Hij is innemend als hij met je praat en overtuigend als hij iets van je wil. Niet voor niets is hij een van de grootste oplichters van het land. Met veel gemak windt hij man of vrouw, oud of jong om zijn vinger.

De meiden in het hotel kennen hem als Jan. En hij luistert ernaar. Ondanks zijn vele leugens weet hij precies wie hij wat vertelt. En ookal staat zijn rekening van de bar bijna net zolang open als de tijd die hij doorbrengt in het hotel, er is geen reden om hem niet te vertrouwen. Denken zij. Hij doet geen rare dingen, trakteert wel eens op een drankje, maakt geen stampij en kent iedereen bij naam. Hij heeft een ontzetten grote algemene kennis en knoopt met iedereen een praatje aan. Een eerlijke hardwerkende en bereisde zakenman, zo lijkt het. Dat is wat hij overtuigend weet te brengen, en zo wordt hij ook gezien. Maar vraag je aan de meiden wat hij precies doet, dan zullen zij het niet kunnen zeggen. Zij komen echt niet verder dan verkoper. Hij verkoopt dingen. Maar wat?

René is vandaag op zoek naar een nieuwe verblijfplaats. Waar hij nu zit beginnen de leugens te ingewikkeld te worden. En binnenkort moet er toch een keer betaald gaan worden. Ook groeien de verwachtingen. En René haat verwachtingen. Dus is het hoog tijd voor een nieuwe plek.

Aan het strand dit keer. Het wordt zomer. En met mooier weer is een uitzicht op de eindeloze zee zeer gewenst. Dit lijkt René wel wat. En dat is genoeg. Hij stapt het hotel binnen waarvan hij weet dat er ook appartementen zijn. Het ligt mooi gelegen tussen de duinen. Geen moment twijfelt René, de blonde aan de linkerkant, daar gaat hij zijn verhaal houden.

“Goedemiddag dame!” terwijl hij netjes aan de balie gaat staan en zijn trendy bruine aktetas neerzet. Zijn marine blauwe maatpak trekt hij even strak, zijn getailleerde lichtblauwe overhemd valt mooi over zijn strakke buik en de kalfsleren schoenen van Van Bommel, maken het plaatje compleet. Niet te uitbundig. Maar straalt wel succes uit.
De dame is net achter in de 20. Haar hormonen gieren door haar lijf. Zij bekijkt het geheel terwijl hij weer rechtop komt staan. Zij gaat nu ook staan. “Waar kan ik u mee helpen, meneer?” zegt vlot en enigzins onder de indruk.
“Ik wil graag zo’n appartement betrekken. En wijst naar de gebouwen verderop in de duinen. Maximaal voor 3 maanden. Dan ga ik weer naar Hong Kong. De komende tijd moet ik in Nederland een aantal producten lanceren. Een drukke periode, dus zo’n prachtig appartement in de rustige duinen is perfect”. De dame begint druk te tikken op de computer. “U heeft geluk meneer! Overmorgen komt er eentje vrij!”. René is opgelucht, maar zijn gezicht laat dit niet zien. Hij kan dit ontzettend goed verborgen houden. “Dat is mooi. Dan verblijf ik nog 2 nachten in een hotel in de buurt. Hier is mijn businesscard alvast. Maak de rekening maar op, dan kan ik deze naar mijn hoofdkantoor sturen. Zij betalen. Dat is mooi! En hij geeft zijn businesscard. Ik kom overmorgen middag alles in orde maken. Werk je dan ook?”. De dame knikt. “Wat is je naam eigenlijk?” En hij werpt haar zijn hand toe. “Michelle, meneer!” zegt ze nu bijna verlegen. Ze pakt zijn businesscard en maakt de reservering compleet.

René pakt zijn aktetas en vertrekt. Eenmaal in zijn leaseauto, ook onder een valse naam verkregen, schrijft hij alles op, van de datum, wat hij heeft verteld tot en met haar naam en haar uiterlijke kenmerken. Hiervoor heeft hij een A5 schrift met luxe leren kaft zonder lijntjes en met een slot. Zijn zogenaamde black book. Dit is tevens het enige wat hij in de aktetas heeft zitten.

De volgende dag begint hij alvast met het inpakken van zijn spullen. Hij moet deze zo onopvallend mogelijk in zijn auto zien te krijgen. Maar hiervoor heeft hij al voorbereidingen getroffen.

Op de dag van vertrek loopt hij zelfverzekerd en volledig in pak beneden langs de balie en vraagt de receptionistes om te helpen de spullen voor zijn klant in te laden. Gewillig en giechelend lopen de meiden achter hem aan met zijn enige bezittingen. 3 volle kledinghoezen van Gucci.

De achterbak sluit met een doffe klap. Hij leunt erop met zijn hand als hij de meisjes uitzwaait en uitgebreid dankt voor hun hulp.

Dan rijdt hij weg om nooit meer terug te keren.

Comments are closed.