THAILAND 24: First stop Bangkok

De reis naar Bangkok was even bijzonder als comfortabel. De overstap vanaf Parijs redde wij net door de doortastendheid van de stewardess van Air France. Ze dirigeert iedereen die uit het vliegtuig stapt naar de zijkant als zij ja schudden op haar kort maar krachtige vraag: Bangkok, Bangkok? En na enige tijd verandert het meer in Bekokkkkk??? Als we compleet zijn lopen we netjes in een rijtje achter deze pinnige dame aan dwars door het vliegveld van Parijs richting de bus naar het toestel.

Eenmaal in onze stoelen merken we direct dat het wat krapjes is. Maar we zijn vol goede moed, want we hebben het vliegtuig gehaald en het entertainmentsysteem lacht ons toe. We installeren onszelf en bladeren wat door de series en films. 2 uur laten begint het krapjes zich te manifesteren als klein en blijkt ook de airco niet heel hard te werken. We hebben het warm en zitten oncomfortabel. Maar, het entertainmentsysteem…ow..die kapt ermee. De hele vlucht hebben we op schermen zitten kijken van een rebootend systeem. Ook onze buurman zit niet super lekker. Hij zit aan het gangpad en heeft minstens al 2 x een karretje tegen zijn been gehad. Slapen lukt ook niet echt, er is geen standje die voldoende relaxend is. Het is zelfs zo dat we met de kleine stoelen door de vlucht verder opzwellen en vlekken krijgen. Top! Kortom, het is geen super relaxte vlucht. Maar we zijn er wel!

Als we landen denk ik even, wat is het mistig en wat hangt het laag. Seconden later besef ik mij dat het smog is. Wow, die is best heftig. Als we eenmaal geland zijn, merk je alleen nog wat van de dikke warme, vochtige lucht die je tegemoet plakt als je uit de zwaar geairco’de vliegtuighal loopt. Maar voor we naar buiten lopen krijgen we te horen dat de koffers niet zijn aangekomen. Aaaay! Dat is best balen. Maar een positief punt is wel dat we nu nog niet met de 15 kilo zware tassen hoeven te lopen. En dat is stiekem best fijn! Zeker omdat je echt even moet wennen aan de atmosfeer. We melden ons bij de Air France balie waar ze ons een toilettasje met mannenspullen geven en vertellen dat de tassen 2 dagen later zullen arriveren. We doen het ermee en gaan op zoek naar een taxi. Als we naar buiten stappen komt er een vrouwtje naar ons toe ‘Bus?’ en ik antwoord met ‘Khoa San Road?’ zij bevestigd en 2 minuten later zitten we in een lokale bus richting de stad voor 1 euro. We lachen…’iets met taxi, grinnikt Tjarda’. ‘Ja, die is niet gelukt glimlach ik terug’. Dit is hoe onze vakantie waarschijnlijk vaker een onverwachte wending zal nemen. We zijn allebei flexibel genoeg om ons plan stand en pee bij te stellen als de situatie hierom vraagt. Vaak zijn dot de mooie en soms hilarische momenten.

Op Khoa San Road stappen we uit. We zijn moe en weten dat we nog even het hostel moeten gaan vinden in de nieuwe wereld van drukte, warmte en mensen die duidelijk zien dat wij, de melkwitte nederlanders, toeristen zijn en ons constant vragen of we iets willen. Dan draait Tjarda zich om. ‘Hey! Dat is Villa Cha Cha, dat hebben we geboekt toch?’. Ik val haar bijna in de armen. Wat fijn om even helemaal niet te hoeven zoeken. Eenmaal ingecheckt gaan we snel weer naar buiten om even te ontbijten. En sowieso moeten we tot 8 uur die avond wakker blijven. Het is even een opgave, maar zo vechten we het beste tegen de jetlag. Direct mee in het ritme van hier.

Na het overheerlijke ontbijt wandelen we wat door de straten met het idee om voor de komende 2 dagen wat kleding, een bikini en zonnebrand te kopen. De vliegtuig kleding is veel te warm! Al snel besluiten we een tuc tuc naar een shoppingmall te nemen om meer keuze te hebben, dan alleen fake star wars shirts en adidas broekjes. De tuctuc rijdt als een gek. Want, zoals hij al aangaf, het is best een stukkie rijden. We houden ons zo goed als het kan vast en ik probeer relaxed te blijven. Ik wilde dit namelijk zelf. En het lukt mij om hem niet in zijn nek te knijpen als hij net op tijd remt of met mijn vingers te vertellen waar hij heen moet.

De shoppingmall is een combinatie van de zwarte markt in Beverwijk en de Bijenkorf. Interessant. We kopen korte broeken, shirts en bikini’s en besluiten om nog even de fietsrit voor morgen vast te leggen. Als we de mall uit lopen onweert het..hard. Niet lang daarna regent het…hard. We springen een taxi in die ons voor een redelijk tarief afzet bij Co van Kessel Fietstours. Eenmaal daar boeken we de 9 uur durende fietstocht. Niet alleen omdat ze er gewoon het leukste uitziet, maar ook omdat minstens 3 mensen vanuit Nederland hebben gezegd dat dit een aanrader is. Als we naar buiten stappen regent het nog steeds. De vrouw achter de balie geeft ons 2 poncho’s. Daardoor weten we ook dat het niet zo voorbij is. Als we een taxi willen nemen terug naar Khoa San Road lacht de taxiverdeler (zelfbedachte functie) ons een beetje uit. ‘No, miss! It’s very busy now in the streets. Traffic! First taxi eigh o’clock’. Ik kijk op mijn telefoon, het is 5 uur. Shit. De moeheid en het aanblik van de stromende regen doen mij even verstomd om mij heen kijken. Gelukkig is Tjarda wel actief en zegt: ‘Kom op, we gaan lopen. Poncho aan en gaan!’. Leuk vind ik het in eerste instantie niet, maar als het 15 minuten later droog is en we door de wirwar van straatjes lopen richting Chinatown, ben ik eigenlijk pas op echt vakantie. Wat een kleirem, geuren, drukte. Overal eettentjes, auto onderdelen, opladers, plastic schalen, matrassen en nog meer eettentjes. Op iedere hoek en in elk steegje is het volgebouwd met winkeltjes en kraampjes. Daartussen en erboven wonen mensen. En soms doen ze even een tukje op straat. Omdat het kan.

In chinatown zoeken we even een tentje om rustig met een theetje en brownie de kaart te bestuderen. Nou ja, tjarda bestudeert de kaart en ik rommel wat op mijn telefoon. Ik vecht even tegen een enorme slaapdip.

Na een half uur zijn we weer good to go! Tjarda heeft een eettentje uitgezocht op weg terug naar het hostel. Eenmaal aan het wandelen besef ik mij dat ik mijn antibiotica moet nemen die in de kamer ligt. We schrappen het, overigens onvindbare eettentje, en stappen stevig door richting Khoa San Road. En komen erachter dat we Khoa San Road nog helemaal niet gezien hadden. Daar zijn we vakkundig omheen gelopen. We lachen, zeker omdat we in die straat wel alles hadden kunnen kopen wat we nodig hadden en de hele tocht van vanmiddag dan niet hadden meegemaakt. We zijn allebei blij dat het wel zo is gelopen.

Na de nodige pilslikkerij (keelontsteking week voor vertrek) lopen we naar restaurantje waar we nog even een hapje en een drankje doen. Dan gaat het lichtje uit.

Dag 2: Fietsen in Bangkok

Na een dikke 10 uur slaap staan we beneden klaar voor de fietstocht die om 9 u begint. We nemen vroeg de taxi omdat er weer over ‘traffic’ gezeurd wordt. Inmiddels weten we bijna zeker dat het gewoon een truc is om meer geld te krijgen. We staan dan ook een half uur voor start aan de balie bij Co van Kessel. We zijn niet de enige. Een deel van de groep zit al klaar. Uiteindelijk gaan we met 14 mensen. Waarvan 3 Maleisische jongens en 11 Nederlanders. Voor we vertrekken zoeken we allemaal een fiets uit. Het is kiezen: zonder remmen met goede banden, met remmen zonder goed zadel of met remmen en misschien ook over een paar uur zonder de rest. Het blijft dan ook bij iedereen bij de fiets waar ze dirext bij stonden. Het is wat het is. Die van mij remt, mijn banden zijn ok en het zadel lijkt goed te zitten. Ik ben spekkoper!

Eenmaal op weg fietsen we door steegjes, langs kruipdoor sluipdoor achtertuinen en via markten en soms zelfs door het water (regenseizoen) richting het station. Iedereen is geconcentreerd bezig met fietsen en zo goed als lukt de mensen en automassa te ontwijken. Zo geconcentreerd, dat tjarda al snel de verkeerde afslag neemt en een heel stel deelnemers meeneemt de verkeerde kant op. Dan merk je al snel dat deze tour iedere dag langskomt want binnen een minuut begint iedereen op de markt te wijzen naar de andere afslag, zo duidelijk dat Tjar besluit terug te gaan en uiteindelijk met de staart van de fietsroute weer aansluit. Intussen heb ik een aantal keren gedacht: jezus wat is het hier glad (vissenschubben, olie en weetikve wat) ik hoop dat Tjar niet uitglijdt. Op onze vorige reis is ze namelijk glansrijk in een poel met afvalwater gevallen en had daarna een open wond. Dat waren geen leuke momenten. Maar, niets daarvan! Gelukkig.

De treinreis duurt 40 minuten. We kletsen wat met 2 meiden die op doorreis zijn naar Myanmar en kijken naar buiten. Ongelofelijk hoe deze stad gevuld is tot in de nok. Van ghettohuisjes met golfplaten aan het spoor tot mega flatgebouwen zoals bij ons op de Zuidas in Amsterdam. En zo zie je ook de ene reiziger zitten met een zakje verse ananas en de andere met een splinternieuw iphone 7. Tegenstellingen te over dus.

We rijden langszaam de outback in. En stoppen als het alleen nog maar groen is met…ok ok een lightrail op 20 meter hoogte helemaal terug de stad in.

We stappen op de fiets en al meteen rijden we op een betonnen paadje van 1.20 m breed een meter boven het water. Soms heeft het pad wel een reling aan 1 kant, meestal niet. Iedereen is stil en geconcentreerd. Vooral de maleisische jongens die fietsen sowieso al een hele opgave vonden. Ik heb respect voor ze!

Na zo’n anderhalf uur drinken we even wat bij een lokaal eettentje en praat de groep weer even echt met elkaar. Een toffe groep mensen! Dat kan zomaar geconcludeerd worden. Na een half uur vertrekken we weer en rijden we ook het pad langs het kanaal weer op. Het is echt een beetje spannend. We fietsen op laag tempo, sommige fietsen hebben geen rem, sommige mensen weten niet wat ze doen en ja, dus vaak geen reling. Maar de spanning maakt het ook onvergetelijk! Weer een uur of 2 later komen we midden in de rimboe bij een eettentje waar de lekkerste curries de keuken verlaten naar onze tafels. We late het ons goed smaken. Praten nog een beetje extra met elkaar en maken ons op voor het tweede deel van de dag. Het is nu ook bloedverziekend heet en vochtig. Het zweet loopt bij iedereen in straaltjes naar beneden.

Iedereen doet nog even een -voordezekerheid- plasje en dat was verstandig. Het tweede deel lijkt iets ruiger. Dwars door een bananenplantage door de modder, waar de fietsen op 3 mountainbikes na, die tjar en ik niet rijden, echt niet geschikt zijn. Het resultaat is een hoop modder op plekken waar je het liever niet ziet en hoop gelach. Tjarda de schoen is van babyroze naar cementgrijs gegaan. We kijken ernaar en vervolgen de reis. Niets aan te doen.

Het laatste deel van de tocht is per boot langs een tempel met heilige meervallen. Heel veel heilige meervallen, die gekleurde knabbels en brood gevoerd krijgen van de lokale thaise bevolking. Dat zou goed zijn. Ik weet het niet, maar de meervallen laten het zich goed smaken. Ze zijn allemaal zo’n 70 cm lang. Monstertjes met de honderden!

In de tempel staan zo’n 40 beelden van buddha in al zijn posities voor en na nirwana. Een beetje giebelend lopen we er doorheen. Het is een lange dag geweest en we zijn toe aan ontspanning.

De boot legt ons een uur later aan bij het treinstation in de buurt en we nemen met de groep 2 treinen. Daar nemen we afscheid van sommigen en wij gaan met 3 meiden verder de boot op terug naar Khoa San Road. Daar ben ik het voor het eerst zat die dag. De drukte op de boot, de benzinelucht en dat 20 min maakt het voor mij mooi geweest. Tijd voor een kort en gezellig avondprogramma.

We vragen de meiden of ze zin hebben om na het eten nog een drankje te doen en dat gebeurt ook. Een top afsluiter van een geweldige dag.

Dag 3: Geplande verwarring in Bangkok

Deze dagben ik de reisleider. De avond ervoor zoek ik zorgvuldig uit wat we gaan doen en ’s morgens aan het ontbijt na lekker te hebben uitgeslapen, vertel ik het Tjarda. We doen de old city walk. 12 bezienswaardigheden. We lopen naar de pier. So far so good.

‘Hello hello miss, this is the path to the peer’ het schattige thaise mannetje met mooie nette kleding op een huurfiets met een plattegrond in de aanslag. Ik vermoed niets en denk ow, mooi..dan lopen we de goede kant op. Direct daarna begint hij over alle bezienswaardigheden die toevallig ook nog gratis zijn vandaag door een speciale holliday. Inmiddels is Tjarda bijna uit het zicht verdwenen met het idee dat ik wel achter haar aankom. Ik roep haar nog iets toe en ze reageert voor haar doen resoluut met ‘jaaaaaaaaah natuurlijk’ en ineens weet ik genoeg, draai mij richting haar en zeg Ok, doei. Het is een scam. Een hele goeie, maar wel zelfs helemaal beschreven in de Lonely Planet! Ik ben er bijna ingetrapt. Het was ook zo’n schattig mannetje zeg ik nog als excuus tegen tjar als we aankomen op de pier. Ze lacht met een ‘owwwwwwww meissie’ in haar ogen.

We blijken op de verkeerde pier te staan! Want ja, daar had ik dan weer niet naar gekeken. Gelukkig gaat deze ook naar de start van onze wandeling.

We stappen op de boot en na 3 haltes lijkt dat wat er uit de boxen komt echt op onze halte. En dat terwijl het aan de andere kant van het water is. We stappen uit. En dit was niet de halte ……..

Goed, er zijn tempels. Mooie tempels.We lopen er met onze camera’s en gehuurde sjalen een half uur doorheen.

We stappen weer op de pont, nu naar de juiste halte. Die missen we.

Blijkbaar staan we nu aan het einde van de wandeling in plaats van de start. We besluiten de wandeling andersom te doen. No problem! Eerste op de kaart is Wat Pho. Een tempelcomplex waar onder andere de grootste liggende buddha te zien is. Na enige omzwervingen vinden we de ingang. Bij de ingang zit een monnik met wat werklui bij een put. Waarschijnlijk een verstopping. De monniken leven en onderhouden het complex. En damn, dat doen ze goed! Prachtig! De details op de torentjes zijn soms van oude borden gemaakt, die in stukjes zijn gebroken en als mozaiek zijn aangebracht. Tientallen meters hoog. Aan de andere kant een gouden gebouw waar een buddha van zo’n 4 meter hoog in zijn meest geziene houding zit en waar mensen bij bidden. Wierook, schaaltjes, teksten en bloemen staan voor de buddha op de grond.

Weer een gebouw verder drommen mensen om naar binnen te mogen. Het is een immens gebouw! Misschien wel 40 meter hoog. En weer met gouden versieringen en veel details. Als we naar binnen willen krijgen we een plastic tasje voor onze schoenen en een volledig lichaambedekkende polyester gifgroene ochtendjas voor onze te korte jurkjes. We sterven gelijk van de warmte terwijl we binnen stappen. Het eerste wat we zien is een megagroot hoofd van de buddha op zijn kant. 6 meter in omvang. Daarna zien we het lichaam dat zeker 30 meter lang is en zijn enorme tenen aan het einde van het gebouw.

Bijzonder is dat je ook via de achterkant van zijn lichaam terug kunt lopen. Iets wat niet perse een boeiende aangelegenheid is. Maar waarschijnlijk ontgaat mij de betekenis hiervan.

Als we het complex uitlopen zou de wandeling ons naar het koninklijk paleis leiden. Alleen is deze dicht omdat de koning een jaar geleden is overleden. Het land is een jaar in rouw en 25 oktober wordt de koning begraven. Naar verluid is het verstandig dan niet in Bangkok te zijn door verwachte drukte.

We lopen er voorbij en stappen een park in. Duidelijk zijn ze hier ook voorbereidingen aan het treffen voor de begrafenis. Het leger zet partytenten op en overal staan hekken. Gelukkig kunnen we er nog wel langs.

Het park loopt in een rondje en de ingang is de uitgang. Behalve dat we een grote leguaan hebben gezien van minstens een meter een schijtende kat, was het voor de route niet zo’n handige keuze.

Inmiddels zijn we al ruim 3 uur op pad en we hebben honger. We gaan de grote weg af en lopen een leuk uitziend steegje in. Weer een klein inkijkje in het drukke leven van de bewoners van Bangkok. Daarnaast liggen er overal katten te chillen. Ik vraag mij af of zij net de vele honden die ik tot nu heb gezien ook echt van iemand zijn of gewoon daar zijn en doordat ze heilig zijn verzorgd worden door de community.

De ene vrouw doet de was, de andere staat te koken en weer een andere zit met een baby op haar schoot naar een thaise sitcom te kijken. Deuren staan open en was hangt overal te drogen.

De geur die uit de sloot komt is een mengeling van wasmiddel, afval en weetikveel. Als ik er inkijk zwemmen er ook hier hele grote meervallen. Hoe kunnen ze hier leven denk ik en loop weer verder, omdat de geur mij overweldigd.

Langzaam lopen we weer verder terug naar de Khoa San Road buurt waar ons hotel is. We eten een overheerlijke curry en besluiten dat het tijd is voor een voetmassage. Zo gezegd zo gedaan! Alleen heb ik een enorme blaar en tjarda warmte uitslag. Achteraf misschien niet het beste idee van Thailand, maar wel lekker.

Eenmaal terug in het hotel zijn onze tassen aangekomen! Hooray hooray! Nu kan de rest van de vakantie beginnen.

Die avond maken we ons op voor het volgende tripje richting Ayutthaya.

Comments are closed.